Τοπικό αγιολόγιο

Ο Άγιος νεομάρτης Ιωάννης ο Θάσιος

Ό μακάριος αὐτός Νεομάρτυρας κατήγετο ἀπό τὶς Μαριές τῆς Θάσου. Σὲ ἠλικία δέκα τεσσάρων ἐτῶν τὸν ἔφεραν στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ μάθη τὴν τέχνη τοῦ ράφτη. Πρὶν περάση πολύς καιρός ὁ δάσκαλός του τὸν ἔστειλε σ’ ἕναν Ἐβραῖο ἔμπορο τοῦ Γαλατᾶ νὰ ἀγοράση ράμματα.

Ὁ Ἐβραῖος ὅμως, καθώς εἰδε τὸ νέο παιδί θέλησε νὰ τὸ ξεγελάση καὶ δὲν ἄργησαν νὰ φιλονικήσουν.

Ἦταν μεσημέρι καὶ ὁ Χότζας ἔλεγε τὴν συνηθισμένη προσευχή. Τότε ὁ Ἐβραῖος ἄρχισε νὰ φωνάζη πρὸς τοὺς Ἀγαρηνούς: δὲν ἀκοῦτε τὸ παιδί αὐτό ποὺ ὑβρίζει τὴν πίστι σὰς καὶ τὸ προσκύνημά σας; Ἀυτό ἔγινε ἀφορμή νὰ οδηγηθῆ ὁ Ἰωάννης στὸν Βεζύρη ποὺ ἔκανε χρέη δικαστοῦ.

Ὅταν δὲ εἶδε πόσο νέος καὶ ἀθῶος ἦταν ὁ Ἰωάννης τὸν λυπήθηκε καὶ τοῦ λέει «Ἔλα νὰ γίνης Τοῦρκος νὰ σώσης τὴν ζωή σου καὶ νὰ σὲ ἔχω πλησίον μου νὰ σὲ τιμήσω καὶ νὰ σὲ πλουτίσω».

Μὲ τέτοιες καὶ ἄλλες ὑποσχέσεις προσπαθοῦσε νὰ ἀλλάξη τὴν γνώμη τοῦ Ἰωάννη καὶ νὰ τὸν χωρίση ἀπό τὸν Χριστό.

«Δὲν θὰ ἀρνηθῶ τὸν Χριστό κι ἄν ὅλο τὸ βασίλειό σου μοῦ χαρίσης, κι ἄν μύρια βάσαν καὶ παιδεμούς μοῦ κάνετε», ἦταν ἡ ἀπάντησις τοῦ Ἰωάννη. Βλέποντας ὁ Βεζύρις ὅτι ἦταν μάταιο νὰ ἐπιμένη στὶς κολακεῖες καὶ στὶς φοβέρες, πρόσταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν τὸν γενναῖο μάρτυρα τῆς πίστεως.

Ὁ ὀργισμένος δήμιος χτύπησε μὲ δύναμι τὸν νεαρό μάρτυρα καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ κεφάλι.

Ἡ ψυχή του ἀνέβηκε καθαρή καὶ ἐλεύθερη πρὸς τὸν Κύριο τῶν Δυνάμεων γιὰ νὰ στεφανωθῆ μὲ τὴν αἰώνια δόξα πού χαρίζει ὁ Κύριος σ’ ὅσους δίνουν τὴν καλή μαρτυρία τῆς πίστεως.
Καὶ αὐτά ἔλαβαν χώρα τὸ ἔτος 1652.



Ο ΟΣΙΟΣ ΔΑΝΙΗΛ Ο ΕΝ ΘΑΣΙΩ

Ο όσιος πατήρ ημών Δανιήλ γεννήθηκε στους χρόνους της Εικονομαχίας, επί βασιλείς Κων/νου του Κοπρωνύμου (741-775), σύγχρονος του Μεγάλου Ιωαννικίου, τον οποίον και ακολούθησε, όταν ο θείος Ιωαννίκιος ήλθε στην Θάσο και έδιωξε τους όφεις. Από μικρό παιδί, έβαλε πρώτο θεμέλιο την εγκράτεια και την σωφροσύνη.
Επιθυμών να απαρνηθή τον κόσμο και τα αγαθά του κόσμου και να σηκώσει τον ελαφρόν ζυγόν του Χριστού ζητούσε τόπο ησυχίας στις ερήμους της νήσου. Και αφού βρήκε σπήλαιο απόκρυφο, έμεινε σ' αυτό διαλεγόμενος με τον Θεό, αδειαλείπτως προσευχόμενος.

Αλλά επειδή ο λύχνος δεν είναι δίκαιο να κρύπτεται υπό το μόδιον, αλλά πρέπει να τοποθετείται στον λυχνοστάτη, έτσι και η αρετή του θεοφόρου πατρός Δανιήλ δεν ήταν δυνατόν να κρυφθή μέχρι τέλους.
Όταν έμαθαν την ισάγγελον πολιτεία του και την υπεράνθρωπο διαγωγήν του στην έρημο, πολλοί των Θασίων, ήλθαν προς αυτόν και παρακαλούσαν να τους δεχθεί μαθητές και συνασκητάς στους αγώνες του.

Ο όσιος υπακούων στο θείο πρόσταγμα « τον ερχόμενον προς με ου μη εκβάλω έξω» δέχθηκε αυτούς με χαρά. Και με την συνδρομή των φιλοχρίστων ευπατριδών έκτισε Μοναστήριο πάνω σ' ένα μικρό νησάκι κοντά στη Θάσο, απέναντι του χωριού Ποταμιά, το οποίο ονομάζεται Κραμπούσα μέχρι και σήμερα.
Και έγινε ιερό Κοινόβιο, φροντιστήριο ψυχών και πλήθαιναν οι αδελφοί όχι μόνον από την Θάσο, αλλά και από άλλους τόπους της απέναντι στερεάς ακούοντες την φήμη και την μεγάλη αρετή του Οσίου. Όλους αυτούς εποίμενεν ο όσιος διδάσκων και νουθετών και έγινε πολλών ψυχών σωτηρίας αίτιος.
Ο όσιος Δανιήλ αφού έφθασε σε βαθύ γήρας αναπαύθηκε εν Κυρίω.

Οι μαθηταί του κατά την δική του εντολή τον ενταφίασαν στο νησίδιο αυτό.


Έλαβε την επωνυμία, ο όσιος Δανιήλ ο εν τω Θασίω, δηλαδή ο εις το της Θάσου νησίδιο, η μνήμη του δε εορτάζεται από την Εκκλησία την 12ην Σεπτεμβρίου.